‘Ik ben de beste spits van Nederland’

Uitgegeven: 2 mei 2013 15:37
Laatst gewijzigd: 2 mei 2013 15:37
Bron: 
KNVB/BeNe League

In feite zijn ze twee uitersten. Hij afkomstig uit San Cesario di Lecce, zij uit Den Haag. Hij een Adonis op voetbalschoenen, zij rauw en stoer. Toch hebben Graziano Pellè en Oranje-international Priscilla de Vos wel degelijk wat gemeen. Een gesprek met twee spitsen over heldenstatus, kampioen worden en familie.

Wat maakt buiten het veld het verschil tussen presteren en niet presteren?
Graziano Pellè: ,,Als ik nu mijn leven bekijk, dan heb ik echt veel meer rust. Kort gezegd: ik weet nu veel beter wanneer ik moet pieken dan vroeger. In mijn tijd bij AZ, onder Louis van Gaal, was elke training een wedstrijd. Dat was niet normaal, elke dag moest ik een gevecht leveren. Ik was eigenlijk altijd met voetbal bezig, misschien zelfs wel te veel. Dat is nu heel anders. Natuurlijk train ik nog steeds hard, maar nu wel meer met mijn verstand. Daarnaast helpt het ook enorm dat ik inmiddels een hele lieve vriendin heb. Waar ik voorheen na wedstrijden wat ging doen met vrienden, ga ik nu lekker wat eten met haar. Dat zijn toch andere avonden, zoals je zult begrijpen. Zij zorgt er ook voor dat ik beter met teleurstellingen omga. Ik heb altijd geleerd dat je nooit verdrietig moet zijn. ‘Don’t be sad, be mad’. Je kunt beter even boos zijn, want dan ben je het vervolgens kwijt. Door dit alles kan ik mij nu beter focussen,” stelt de Italiaan.

Priscilla de Vos hoort het verhaal goedkeurend aan. ,,Dat geldt voor mij ook. Als ik mij buiten het veld goed voel, dan neem ik dat automatisch mee het veld op. Maar dat betekent ook bijvoorbeeld in de kleedkamer voor een wedstrijd. Ik voel mij lekker wanneer er voor de wedstrijd nog grapjes gemaakt worden. De spanning even loslaten en dan genieten tijdens de wedstrijd. Als ik mij zo kan voorbereiden, dan presteer ik het beste. Ik ben echt een gevoelsvoetballer. Ik durf wel te stellen dat als ik mij op mijn gemak voel, ik de beste spits van Nederland ben.”

Pellè: ,,Ik vind het sowieso mooi dat vrouwen als Priscilla nu een eigen podium hebben waarop ze hun kunsten kunnen etaleren. Op mijn twaalfde speelde ik zelf een keer een wedstrijd tegen een meisjesteam. Ik weet nog dat ik me de hele wedstrijd inhield, omdat ik ze geen pijn wilde doen door een fysiek duel. Maar daar dachten zij duidelijk anders over, want zij kleumden er wel volop in.”

,,In mijn tijd bij AZ zag ik de ontwikkeling van dichtbij. Dat was heel erg positief. Ik geloof er ook echt in en dat zag ik afgelopen zomer ook op het strand met mijn vriendin. We waren met de familie een balletje aan het trappen en op het moment dat ze de bal ontving, deed ze iets magisch. Ze deed een trucje en scoorde vervolgens. Prachtig. Het WK in Duitsland en de Olympische Spelen in Londen heb ik ook met veel plezier bekeken. Het laat zien hoe mooi vrouwenvoetbal kan zijn.”

Waarom duurde het eigenlijk zo lang bij jou, Priscilla?
,,Om eerlijk te zijn zat het er al jaren in, maar heeft het bij mij veel te maken met zelfvertrouwen. Ik was zelfs een tijdje met voetballen gestopt omdat ik er helemaal geen plezier meer uithaalde. Uiteindelijk besloot ik bij RCL weer te beginnen. Daar had ik gelijk een goede klik met Hans de Winter. Hij was een trainer die mij gelijk heel veel vertrouwen gaf. Dat betaalde ik terug door goed te spelen. Vervolgens ging het allemaal heel snel, want nu zit ik bij het Nederlands team. En ook al is dat pas op mijn 26e, ik heb het toch bereikt.”

,,Ik ontvang nu ook pas echt het vertrouwen,” voegt Graziano toe. ,,Bij mijn vorige clubs heb ik nooit een langere tijd in de basis gestaan en dan is het lastig om jezelf te ontwikkelen. Nu merk ik dat ik door het vele spelen fysiek ook weer sterker en dus beter word. Het is een soort van vicieuze cirkel die in werking trad.”

Vertrouwen, het lijkt een toverwoord voor jullie. Het lijkt mij dat jullie allebei dat vertrouwen wel altijd ontvingen vanuit het thuisfront.
,,Je weet hoe Italianen met hun familie zijn, hè? In Lecce, waar ik vandaan kom, is dat nog echt vele malen intenser. Familie is alles voor mij. Als ik me goed aan de plaatselijke traditie had gehouden, dan had ik nog heel lang thuis moeten blijven wonen. Dat hoort in die regio. Mannen blijven lang thuis bij hun moeder, maar ik vertrok natuurlijk op jonge leeftijd al naar AZ. Dat was uiteraard lastig, zeker omdat ik de benjamin van het gezin ben. Ik heb twee oudere zussen en ben dus de jongste thuis. Hoe groot ik nu ook ben, ik zal altijd de ‘baby’ blijven. Elke dag bel ik wel met mijn moeder en vader. Ik moet gewoon horen hoe het met ze gaat. Ze zijn altijd al trots op mij geweest en ik ben blij dat ik dat vertrouwen nu ook kan terug betalen aan ze.”

,,Op wie ik het meeste lijk? Ik denk op mijn vader. Hij is net als ik heel erg emotioneel in zijn gedrag. Vroeger kon hij helemaal gek worden als hij een wedstrijd van mij bekeek op televisie, maar een paar jaar geleden werd hij getroffen door een hartinfarct. Sindsdien loopt hij weg wanneer er een wedstrijd op tv is. Heel af en toe kijkt hij dan naar binnen, maar nooit te lang. Wel volgt hij alles, maar dan ook echt alles, via internet. Hij is niet weg te slaan achter zijn computer.’’

BeNe League Magazine
Dit artikel is afkomstig uit het tweede BeNe League Magazine. Ben je nieuwsgierig en wil je graag meer verhalen lezen? Koop dan een exemplaar in de winkel! Klik hier voor een verkooppunt bij jou in de buurt!

Voor meer informatie over de BeNe League kijk je op http://www.beneleague.com/

Van onze redactie
< vorige artikel
volgende artikel >
Exclusieve Oranje video's
Reacties (0)
Je dient ingelogd te zijn om te kunnen reageren.